Pamiętasz ten moment, kiedy dowiedziałeś/aś się o awansie? Duma, gratulacje od zespołu, uścisk dłoni szefa i to uczucie, że Twoja ciężka praca została doceniona. A potem przyszedł pierwszy poniedziałek w nowej roli.
Zamiast realizować konkretne zadania, pisać projekty czy rozwiązywać skomplikowane problemy techniczne – spędzasz dzień na spotkaniach, odpowiadasz na dziesiątki pytań na Slacku i próbujesz ugasić pożar, o którym jeszcze rano nie miałeś/aś pojęcia.
Pod koniec dnia zamykasz komputer, patrzysz na swoją długą listę zadań i w Twojej głowie pojawia się cichy, ale bardzo nieprzyjemny głos:
Co ja właściwie dzisiaj zrobiłem/am? Przecież nic nie skończyłem/am. Zaraz wszyscy się zorientują, że się do tego nie nadaję.
Cześć! Właśnie zapukał do Ciebie syndrom oszusta. I mam dla Ciebie pierwszą, bardzo ważną wiadomość: to, co czujesz, jest absolutnie normalne.
Dlaczego Twój mózg płata Ci figle?
Przez lata jako ekspert i specjalista byłeś przyzwyczajony/a do bardzo prostej zależności: działanie ➔ konkretny efekt.
Kiedy kończyłeś projekt, wysyłałeś raport albo naprawiałeś błąd w systemie, Twój mózg dostawał natychmiastowy zastrzyk dopaminy. Widziałeś namacalny dowód swojej pracy. Wiedziałeś, że jesteś skuteczny.
Twoja praca przestaje polegać na tym, co robisz własnymi rękami, a zaczyna polegać na tym, jak pomagasz robić to innym. Efekty Twojej pracy są odroczone w czasie, niewidzialne na pierwszy rzut oka i ukryte w sukcesach Twojego zespołu.
Twój mózg, przyzwyczajony do dawnych miar sukcesu, interpretuje tę zmianę jako brak efektywności. Ponieważ nie widzi „namacalnego owocu”, dochodzi do wniosku, że czas został stracony.
Kiedy prosty schemat staje się Twoim bezpiecznym oparciem
Najtrudniejszym etapem transformacji z eksperta na lidera nie jest nauka nowych narzędzi czy procedur. Jest nim zmiana tożsamości.
Musisz przestawić swoją głowę z myślenia: „Jestem wartościowy, bo sam rozwiązuję trudne problemy” na myślenie: „Jestem wartościowy, bo stwarzam moim ludziom bezpieczną przestrzeń do rozwiązywania problemów”.
Od dzisiaj Twoim sukcesem jest:
- Wysłuchanie pracownika na spotkaniu 1:1, dzięki czemu zszedł z niego codzienny stres.
- Usuwanie przeszkód z drogi zespołu, zanim te przeszkody urosną do rangi kryzysu.
- Jasne uporządkowanie ustaleń, dzięki któremu nikt w zespole nie musi zgadywać, co ma robić.
To nie jest „mniej ważna” praca. To praca, która wymaga ogromnej dojrzałości, uważności i empatii.
Twarda struktura na miękkie lęki
Syndrom oszusta żywi się chaosem. Kiedy nie masz stałego punktu odniesienia, w Twojej głowie rośnie lęk, że o czymś zapomniałeś albo że nie panujesz nad zespołem.
Najlepszym lekarstwem na ten stan nie jest wmawianie sobie „dać radę!”, ale zbudowanie prostej, powtarzalnej rutyny.
Daj sobie czas
Jeśli w tym tygodniu poczujesz, że znowu nie wiesz, w co włożyć ręce – zatrzymaj się na chwilę, weź głęboki oddech i przypomnij sobie, że nie musisz mieć wszystkich odpowiedzi od razu. Prawdziwe przywództwo zaczyna się od wyrozumiałości dla samego siebie.
Chcesz wnieść więcej spokoju do swoich rozmów z zespołem? Odbierz darmową checklistę na spotkania 1:1 i zrób pierwszy krok w stronę poukładanej rutyny.